VADİLERİN

Yüzümü kesmiyor bakışların.
Tentelerin çepeçevre sardığı bu yanım
Kaskatı bekliyor.
O ten hâlâ duruyor yerinde.
Ellerin değmediği sarı gözlü rüzgar duruyor.
Hem
Yolcuları eksilmiyor
Batıya doğru uzayan alnındaki yolların.
Kaç kabile göçtü bu diyarlardan?
Kaçı kayboldu alnındaki derinlikte?
Ben de gitmeliyim.
Peşi sıra günbatımı yönüne uzayan
En derin kesilmiş vadilerinden.

Gün ışığı umarsız.
Sözlerim bedbaht.
Ayın silik yüzünde kaybolup gidiyor.
Artık dur.
Kum tanelerine tutunamıyor köklerim.
Yerinde durmuyor bu yollar.
Büyüdükçe tepeler
Derinlerine gömülüyorum vadilerinin.

Beyaz perden örtüyor yeryüzünü.
Ellerim kendi yüzümde bağlı.
Ayaklarımın kirletmesi oluyor büyük kabusum.

11.06.2025

Yorum bırakın

Bu site, istenmeyenleri azaltmak için Akismet kullanıyor. Yorum verilerinizin nasıl işlendiği hakkında daha fazla bilgi edinin.

Sappho, spelled (in the dialect spoken by the poet) Psappho, (born c. 610, Lesbos, Greece — died c. 570 BCE). A lyric poet greatly admired in all ages for the beauty of her writing style.

Her language contains elements from Aeolic vernacular and poetic tradition, with traces of epic vocabulary familiar to readers of Homer. She has the ability to judge critically her own ecstasies and grief, and her emotions lose nothing of their force by being recollected in tranquillity.

Marble statue of Sappho on side profile.

Designed with WordPress