SÜRGÜN

Adınla başladım geceye
Ay adınla aydınlanıyor
Yol gösteriyor
Yürünecek taşlara.
Ve üstünde taşların
Adınla yürüyorum.

Şimdi gökyüzü yıldızlarla dolu
Gözlerinden parlıyor gözlerime.
Tekmil toplasam avuçlarımda
Bir adımından diğerine döksem.
Birini koyup dudağının üstünde
Ruhumuzu aydınlatacak tebessümün için.

Dişlerin tutmasın mehtabı.
Bırak!
Yükselsin.
Tepeden tırnağa gömülmüş aynama düşsün.
Ve yansıması mehtabın
Sana sözlerimi aydınlatsın.

Sevinç adındır yüzünden ellerime dökülen.
İçsem avuç avuç kana kana yüzünden.
Bu gece ve diğer gece
Ve bütün diğer geceler,
Şavkı mehtabın, yüzünden aydınlatsa bizi.
İzi kalır mı bilemem.
Yedi asırlık secde hali alnımda?
Ayakuçlarına parmaklarımla dokunduğum
Bu yer
Bu toprak
Bu kaya parçası
Bu kırık kalbin son duası.
Bıraksan
Şavkı mehtabın, yüzünden aydınlatsa bizi.

Sürgün sönük bir lambadır ellerinden uzakta.
Bir uzatsan parmağını
Hangi fanus karşı koyabilir yakmaya.
Salıver merhamet perisi kanatlarımı.
Parmaklarında tuttuğun çok oldu.
Dönmek için uçmaya bir lamba yaksan yeter.

21.11.2024

Yorum bırakın

Bu site, istenmeyenleri azaltmak için Akismet kullanıyor. Yorum verilerinizin nasıl işlendiği hakkında daha fazla bilgi edinin.

Sappho, spelled (in the dialect spoken by the poet) Psappho, (born c. 610, Lesbos, Greece — died c. 570 BCE). A lyric poet greatly admired in all ages for the beauty of her writing style.

Her language contains elements from Aeolic vernacular and poetic tradition, with traces of epic vocabulary familiar to readers of Homer. She has the ability to judge critically her own ecstasies and grief, and her emotions lose nothing of their force by being recollected in tranquillity.

Marble statue of Sappho on side profile.

Designed with WordPress