MELANİ’YE MEKTUPLAR III. (SON)



 

I.

Gömmek için zamanı yumma gözlerini.

Zaman zaten yutar beni Melani.

 

Gözlere mahkûmdur gök kubbede yıldızlar.

Uzar bundan saten, yaldızlı geceler

Ötelerde sen çağlara ışık saçarken

Bu tarafta yıldızları saydım ellerimde.

Oysa yanımda dururken güneşin altında

Yüzüne karşı

Bir yıldız gibiydi güneş.

Eski bir suskun ve susamış olup

Ne gün ne gece düşünmeden

Kayboldum neşende.

 

Gözlerini yedi asır oldu görmedim Melani.

Avuçlarıma konaktan özlem bulandı.

Dalgalara yüz süren

Yosun tutmuş bir taş oldum

Gözlerinin kıyısında.

Denizin kızıllığına işledim ellerimle gözlerini.

Ah!

Hayalini bile düşlemek ne güzel Melani

Parmak uçlarımda ıslaklığı kalırken

Son dokunuşun.

Ve bir de fırtınası vardı hayalinin.

Daha büyük dalgalar

Daha büyük özlemler için.

 

Unutkanlığımda buluyorum sesini.

Saniye saniye siliyorum zamanı geriye doğru.

O kapıdan girişimi hatırlıyorum.

Gerisi bu güne kadar uzanan bir serüven

Teker teker silinmesi gereken.

 

Ve bir de zamansız çakışan bakışlar var.

Her şeyi gözlerinle unutturacak kadar.

Çünkü avutan kehanet

Göz kapaklarının arasında ezilecek

Esenlik, senlik bir yadigâr olup duracak alnımda.

 

Yedi asra basılan mühür silinir sanmıştım.

Oysa

Son nefes kuruttu mührü.

 


 

II.

Üçüncü halin imkânsızlığı kuralını ihlal edip

Birçok şeyde var olmuştum

Kendi yalnızlığım içinde.

Kâşifi doğmamış bir kara parçası

Pusulanın icadından çok önceleri

Yelken görmemiş bir okyanus oldum.

Bir çocuğun ilk duası gibi

Ellerin büyüyen halkalar düşürdü maviliklerime.

Biraz yağmur verdin bana

Ve biraz gün ışığı…

Bazen fırtına gördüm.

Bazen güneşinde duruldum.

 

Kehanetin avuntusu içinde

İnsanlar barındırdım içimde.

Karlı ticaret yolu oldum.

Kanlı zaferlere sunak oldum.

Sonra bütün maviliklerimi sana adadım.

Çünkü sevmek mavidir.

Ve mavi hep güzeldir.

 


 

III.

Taşlar,

Zamanın kadim dostlarıdır.

Tarihin ilk şahidi

Hayata düşen son kayıttır.

Denize düşünce bir taş

Halkalar büyüdükçe büyür.

Kehanetin son halkası düşer.

Ve biz basılan mühre üfleriz.

Mühür kuruyunca zaman biter Melani.

 

11.11.2014

Yorum bırakın

Bu site, istenmeyenleri azaltmak için Akismet kullanıyor. Yorum verilerinizin nasıl işlendiği hakkında daha fazla bilgi edinin.

Sappho, spelled (in the dialect spoken by the poet) Psappho, (born c. 610, Lesbos, Greece — died c. 570 BCE). A lyric poet greatly admired in all ages for the beauty of her writing style.

Her language contains elements from Aeolic vernacular and poetic tradition, with traces of epic vocabulary familiar to readers of Homer. She has the ability to judge critically her own ecstasies and grief, and her emotions lose nothing of their force by being recollected in tranquillity.

Marble statue of Sappho on side profile.

Designed with WordPress