I.

Aşk
Yemişini verdikten sonra gördüm.
Suda gördüm onu.
Sonra toprakta…
Tanrının kalbe yerleştirdiği
Hasette de gördüm.
Hâlbuki ne tatlıydı
Örtülüyken.

Yılan
Düşmeden önce düşlerimize,
Cennet çocuklarıydık.
Bilmezdik özlemi.
Ve aşkı
Ve serüveni
Ve geceyi
İnkârları duymamış bir oluşta,
İsyanları bilmeyen bir düşte…
Yılan
Düşmeden önce düşlerimize.

II.

Esrarın ve yasağın
O muhteşem galebesinde,
Varoluşu görecektik.
Ve gördük
Sırasıyla özlemi
Sonra kavuşmayı
Ve sonra tükenmeyi…
Yılan
Zehrini akıttığında
Aşka bulayacaktı.
Ve acı
Ve bazen tükenecekti.
Ve kimse masum değildir.
Her gözden bir melek
Bir şeytan düşer.
Şeytan ve melek arasında tutar
Tanrı.
Geri dönüşü unutmamak için.

III.

Unutmak ihanettir.
Unutmak ihanettir.
Unutmak ihanettir.
Tanrı kendini hep hatırlatır.
İnsan
Yılanla tanıştığından beri,
Hatırlar ve unutur.
Hatırlar ve unutur.
Susar.
Yılan, aşk ve insan
Varoluşta
Azabı en çok onlar duyar.
Çünkü
İlerleyiş
Geri dönüş var.

-21.01.2013-