MEFHUMA MÜNAFİ

Şiir sancısı bekleyişinde
Serçe kuşunun çırpınması ölüdür.
Uzakta duruyor kuşların vakti.
Çocuk yüzler huzurlu.
Gözler dünyaya mühürlü.
Benim takatsizliğimde ise
Zamanın takati eriyor.
Ateşin yaktığı ayak parmaklarına işliyor.
Mesafeler arasında
Mesafeden daha uzun bir zaman dönüyor.
Mefhum-u muhalif
Mefhuma münafi…

Geçmişin mirasıdır bu ağırlık.
Tövbesi kabul olmaz bir geçmişin.
Ve aşınmış yollardan arta kalan
Sadakatsiz izlerin çamurudur.
Bütün takat
Bütün umut
O çamurda gömülüdür.

Bu yüzden
Gücüm yok
Bakabilmek için
Yorgun akşam göllerinin
Ay çehresinin üzerinden
Sana.

-06.12.2013-

Yorum bırakın

Bu site, istenmeyenleri azaltmak için Akismet kullanıyor. Yorum verilerinizin nasıl işlendiği hakkında daha fazla bilgi edinin.

Sappho, spelled (in the dialect spoken by the poet) Psappho, (born c. 610, Lesbos, Greece — died c. 570 BCE). A lyric poet greatly admired in all ages for the beauty of her writing style.

Her language contains elements from Aeolic vernacular and poetic tradition, with traces of epic vocabulary familiar to readers of Homer. She has the ability to judge critically her own ecstasies and grief, and her emotions lose nothing of their force by being recollected in tranquillity.

Marble statue of Sappho on side profile.

Designed with WordPress