Sessizliği yazamam.
Sessizliği anlatamam.
Sinekler bölüyor onu.
Sinekler yaşıyor onu.
Pencerenin en dip yerinde buluyorlar.
Ölünce herkes yaşar sessizliği.

Taşlıyor zihnimi
Bir bacağı kırık sinek.
Taşlıyor.

Arayıp bulamam
Bulunacak değil.
Bir eksiğin
Bir fazlanın bedelidir
Zihnimi gıdıklayan.

Sonra
Yükselen bir dalga oluyor.
Kuşların vaktine
Günün yüzüne
Hükmediyor.
Saçlarımın arasında kayboluyor.
Olmadığın yerde çıkıyor ortaya.
Karanlığın korktuğu yerde
Kelimelerin taarruzu başlıyor.
Sineğin galebesi
Sessizliğin mağlubiyeti
En derin yarası olur zihnimin.

/Mustafa Yalçın

05.10.2013