Erdemin ayaklar altında çiğnendiği çağdayım.

Bu nedir ki, kendini bilmezlerin yanındayım.

Bulanık zihnimin, daralmış ruhumun ufkundayım.

Her bir failin tefehhuş etmiş fiilindeyim.

Dününü unutmuş yüzsüzlerin bugünündeyim.

Sisli karakterlerin, hayâsızların derdindeyim.

Değerin yozlaştırıldığı ömrümün ahirindeyim.

Edebin yüzüne tükürüldüğü anın utancındayım.

İnsanın kendini unuttuğu bir çağdayım.

Ve dardayım. Ve boğulmaktayım.

Öyle bir haldeyim ki, artık kendimden ıraktayım.

Sonra bir aşka düştüm ve nedense yangınlardayım.

Yozlaşan hislere kurban olmaktayım.

Gün geçtikçe anbean yok olmaktayım.

Anlaşılmamaktayım, duyulmamaktayım.

Dilim döndükçe kalbimden vurulmaktayım.

Vuruldukça mütemadiyen can çekişmekteyim.

Ve her hal û kârda acı çekmekteyim.

Yavaş yavaş kaybetmekteyim.

Çürüyen ilişkilere derman olamamaktayım.

Her şey bitiyor; engel olamamaktayım.

Aşka liyakatim yokmuş, başa dönmekteyim.

Erdemin ayaklar altında çiğnendiği çağdayım.

Biçare ben artık tekerrürdeyim.

/Mustafa Yalçın