Benim sevgilim karanlıktır.
Gün, geceye döndüğünde,
Ya da gözlerimi kapattığım an,
Bir sonsuzluk deryası…
Bedenimi çepeçevre sarar,
Ellerim karanlığa dolanır…
Saçları dolanır ellerime,  dolaşır parmaklarım.

Benim sevgilim karanlıktır.
Ne görmek istesem o olur.
Bütün düşlerim onda akseder.
Bazen serin yaz akşamlarında,
Yıldızları eteğime döken rüzgâr olur.
Ay olur, denizde parıldar.
“Âşıklar Tepesi” olur, güneşe dönerim.
Hüznümü yutan muammadır.
Her şeyi verir…
Ve vermemiş gibi alır benden.
Sadıkane yar olur bana.
Çünkü benim sevgilimdir karanlık.

El değmez.
Hüzün vermez.
Sevmez.
Acı vermez.
Çünkü ne istersem onu verir bana.

Elimi uzattığımda parmaklarım değer yüzüne.
Narin teninde gül açmaya başlar.
Tuvale değen fırça gibidir.

İstediğim anda yeniden yaratır kendini.
Yokluktur, var olur.
Varlıktır, yok olur.
Çünkü benim sevgilimdir karanlık.

/Mustafa Yalçın