Vakar bir neyzenin elinde canlanır.
Huşu içinde dinliyorum kâinata yayılan bu sesi.
Bahar mevsimi yavaş yavaş yayılır.
İrkilir tende ruh.
Kararmış gönüller aşk ummanında döner.
Ve hülyalara seyyah olur insan.
Kibir örtüsü yırtılır, ezilir ayaklar altında.
Gönül mest olur, seyir sel olur.
Gözlerden dökülür enginlere matem.
Ulvi bir makama sevk eder insanı.
İnler…
Ney inler, sükut eder her varlık.
Ney inler…
Bir semazen edasıyla karşımda sevgili döner.
Ney inler…
Kainat bende döner, ben onda pervane…
NEY
Sappho, spelled (in the dialect spoken by the poet) Psappho, (born c. 610, Lesbos, Greece — died c. 570 BCE). A lyric poet greatly admired in all ages for the beauty of her writing style.
Her language contains elements from Aeolic vernacular and poetic tradition, with traces of epic vocabulary familiar to readers of Homer. She has the ability to judge critically her own ecstasies and grief, and her emotions lose nothing of their force by being recollected in tranquillity.
Designed with WordPress
Şiirlerim - Mustafa Yalçin 
Yorum bırakın