Gök kubbede bir kandil…
Oysa kimileri görmez güneşi.
Tebessümleri hayata gömülmüştür çünkü.
Söyle onlara.
Hakikati göster.
Kıymete layık değildir madde.
Haber et onlara.
Güneştir alnını ısıtan.
Çünkü hararet hakikattir.
Bazen yakar.
Beşik gibi sallanan bir bedende gizlidir.
Bazen uyanır akşama.
Kimse tanımaz zamanında.
En değme aşklar bile farkına varmaz.
Bazen bir dut tanesi olur.
Tanımlanamayan bir tattır.
Düşünebilip de söze başlayamamaktır.
Yani basit değildir o kadar.
Sappho, spelled (in the dialect spoken by the poet) Psappho, (born c. 610, Lesbos, Greece — died c. 570 BCE). A lyric poet greatly admired in all ages for the beauty of her writing style.
Her language contains elements from Aeolic vernacular and poetic tradition, with traces of epic vocabulary familiar to readers of Homer. She has the ability to judge critically her own ecstasies and grief, and her emotions lose nothing of their force by being recollected in tranquillity.
Designed with WordPress
Şiirlerim - Mustafa Yalçin 
Yorum bırakın