I.

Aşk

Yemişini verdikten sonra gördüm.

Suda gördüm onu.

Sonra toprakta…

Tanrının kalbe yerleştirdiği

Hasette de gördüm.

Hâlbuki ne tatlıydı

Örtülüyken.

Yılan

Düşmeden önce düşlerimize,

Cennet çocuklarıydık.

Bilmezdik özlemi.

Ve aşkı

Ve serüveni

Ve geceyi

İnkârları duymamış bir oluşta,

İsyanları bilmeyen bir düşte…

Yılan

Düşmeden önce düşlerimize.

II.

Esrarın ve yasağın

O muhteşem galebesinde,

Varoluşu görecektik.

Ve gördük

Sırasıyla özlemi

Sonra kavuşmayı

Ve sonra tükenmeyi…

Yılan

Zehrini akıttığında

Aşka bulayacaktı.

Ve acı

Ve bazen tükenecekti.

Ve kimse masum değildir.

Her gözden bir melek

Bir şeytan düşer.

Şeytan ve melek arasında tutar

Tanrı.

Geri dönüşü unutmamak için.

III.

Unutmak ihanettir.

Unutmak ihanettir.

Unutmak ihanettir.

Tanrı kendini hep hatırlatır.

İnsan

Yılanla tanıştığından beri,

Hatırlar ve unutur.

Hatırlar ve unutur.

Susar.

Yılan, aşk ve insan

Varoluşta

En çok azabı onlar duyar.

Çünkü

İlerleyiş

Geri dönüş var.