İki melek,
Kelebek hafifliğiyle omuzlarına kondu.
Ayakaltındaki mermer kayboldu
Bütün cefaya karşı bir lütuf olarak.
Bir rüzgâr,
Ağırlığı süpürüp götürdüğünde
Vakit gelmişti.
Ayın karanlık yüzü kadar korkunç
Ve yaklaştığı için daha da korkmuş bir bakış…
Artık rüzgâr okşamıyor ayak parmaklarını.
Melekler kayboldu.
Gözün görmediği,
Sesin,
Hissin olmadığı bir an ve sonrası…
Kimse için kolay olmamıştı sonrası.
(13.06.2012 – Saat: 02.14)

Yorum bırakın